Afgelopen 1e kerstdag mocht ik een overdenking houden tijden de kerstdienst van onze gemeente. Dit was voor mij de eerste keer, best spannend dus. Zeker omdat het verhaal van kerst al best een bekend verhaal is en er vele kerstpreken zijn en nog steeds worden gehouden. Tijdens de voorbereiding zei iemand dat predikanten vaak iets unieks willen toevoegen aan hun preek en een ander bemoedigde mij door te vertellen dat hij de 'kerstpreek' altijd de moeilijkste vond, niet wetend dat ik net begonnen was met mijn allereerste ooit. Daar zat ik dan met mijn plannen en voornemens om een mooie overdenking te schrijven. Gelukkig kwam het goed (geloof ik). 

Oliebollen in september

Meter voor meter. Bijna kruipend omhoog. Om mij heen niks anders dan stilte, ruw verstoort door mijn inspannende gehijg. Langzaam trap ik door. De lichtste versnelling is al lang geleden bereikt. Meter voor meter richting mijn doel.

Wat als vakantie meer is dan alleen even niets doen?

Een week of twee geleden zat ik te kijken naar een plant in onze tuin - volgens mij behoort hij tot de vlinderstruikfamilie. Dit is echter niet mijn expertise, want de enige planten die hier vaak overleven, zijn cactussen of kunstplanten.

Daar zat ik. In de lift. Niet precies wat ik me voorgesteld had van vrijwilliger zijn op de EO-jongerendag (EOJD). 15.000 jongeren in de zaal, en ik zat hier. In de ‘lift-shift’. Op de heenweg in de auto had ik uitgekeken naar de ontmoetingen met jongeren. Plezier hebben, mooie gesprekken, vette muziek. Met zitten in een lift had ik geen enkele rekening gehouden. Eigenlijk voelde ik me best een beetje zielig.

Daar zaten ze, redelijk vooraan of in ieder geval goed in beeld gebracht tijdens de dodenherdenking op 4 mei. De Ambassadeurs van de Vrijheid 2025; Antoon, Rondé, Zoë Tauran en Hannah Mae.

Je kent het vast wel, spreken in een soort van geheimtaal of codetaal. Vroeger bij ons thuis waren er gezinsleden die heel erg goed en snel alles achterstevoren konden zeggen. Zo heette ik dan Najreg Saahled en zei je ‘s ochtends negromedeog tegen elkaar. Er waren ook andere manieren natuurlijk; schrijven met citroensap, letters vervangen door cijfers of misschien niet-bestaande woorden gebruiken waarvan alleen jij en je beste vrienden weten wat ze betekenen.

Wie mij kent weet dat ik van sporten houd. Heerlijk. Het liefste buiten met mijn hoofd in het zonnetje. Wat dat betreft gaan we nu de betere tijd van het jaar in met langere dagen en warme temperaturen.

Afgelopen week rond het avondeten hadden we het ineens over paaseitjes. Vroeger, ja ik word ook ouder, waren paaseitjes er in de smaken puur (het origineel denk ik), melk en witte chocolade. Tegenwoordig kan je het paasei in ongeveer elke variant vinden. Zo leerde ik gisteren van mijn oudste dochter en haar vriendin dat er een paasei met nasi-kruiden was.

Jaren geleden was ik met school op excursie naar Londen. Het programma van de week had gelukkig ook wat tijd ingeruimd om zelf in te vullen. Jongens als we waren betekende dit een trip naar het stadion van "The Gunners", ook bekend als Arsenal. De nacht ervoor hadden we niet geslapen. Dus al vroeg in de metro vielen de meeste van ons groepje in een diepe slaap.

Afgelopen zondagochtend. Ik kijk op mijn klokje 04:44 – GAAP

* https://www.nd.nl/opinie/columns/1220756/zeg-het-gewoon-een-christen-zou-niet-met-een-vliegtuig-op-vak