Moe, sommige misschien wel uitgeput, en met geen droge kleren meer in onze tas zitten we eindelijk in de bus.
Voor een laatste keer dit Karakter-weekend neemt Richard, één van de 4M-sprekers, ons mee in een overdenking. We luisteren aandachtig. Geraakt door mooie eerlijke woorden en vol van alle mooie momenten die we dit weekend samen hebben mogen beleven.
Het contrast lijkt groot als niet veel later “Altijd is Kortjakje ziek” in hooligan-style uit de kelen van de ongeveer 40 mannen in bus schreeuwt. Een soort van onze versie van “Hé buschauffeur” die we eerder tijdens een wandeling ook hadden gedaan. Het is per slot van rekening een mannen-weekend, dus het testosteron moet er soms ook even uit.
Om de buschauffeur niet het idee te geven dat we een soort van vrijgezellen-weekend hebbeen gehad, besluiten we om hem ook de 4M-yell te laten horen, die gaat als volgt:
Reisleider vraagt: 40 Mannen antwoorden luidkeels:
What are we going to do? SERVE
Who are we going to serve? THE KING
Who is the King? JESUS
Who is the King? JESUS
Who is the King? JESUS
Even rommelt de buschauffeur wat. Dan ineens komt er doedelzak muziek uit de speakers. Niet zomaar doedelzak muziek, maar het lied ‘Amazing Grace’. De 40 mannen die eerder nog in Hooligan-style luidkeels door de bus schreeuwden, verenigen hun stemmen nu om mee te zingen met het lied. En de buschauffeur, die zingt mee. Niet wetend dat de mannen in zijn bus ditzelfde lied eerder in het weekend ergens in de Schotse Hooglanden al met elkaar hebben staan zingen.
De zoveelste knipoog van God dit weekend.
KIPPENVEL
Nu ben ik weer thuis. Fijn bij mijn lieve vrouw en kinderen. Droog en met koffie die ik met één druk op de knop heb. Geen tent die ik in een hagelbui in het pikdonker ergens op een berg neer moet zetten in een sompig grasland. Even geen modderpaden meer die ik hoef te lopen.
Wat overheerst is dat ik God zo ontzettend dankbaar ben voor alle prachtige mannen die ik dit weekend heb mogen leren kennen. Stuk voor stuk zijn ze waardevol, kostbaar en geliefd. Allemaal hebben ze een plekje in mijn hart. Dankbaar voor de talks van de sprekers, de ontmoetingen en gesprekken, voor stille momenten, man-hugs (ik heb nog nooit zoveel gehugd) en nog zoveel meer dat we met elkaar mochten beleven. Voor de fysieke en mentale uitdagingen die we met elkaar moesten overkomen. Het is te veel om op te noemen.
Één van de dingen die mij raakte, is dat vanaf het moment dat we de eerste rode 4M tasjes op Schiphol zagen er een Band of Brothers ontstond. Een band die alle verschillen die de wereld tussen ons wil creëren deed verdwijnen. Geen verschil op basis van opleiding, sociale omgeving, status, culturele achtergrond, geaardheid, je verleden, type kerk waar je heengaat, of je überhaupt gelooft in God of welk verschil dan ook. Niks van dat. Er was eenheid. In het besef dat we allemaal man en kind van God zijn en niets anders er toe doet. We zijn allemaal kostbaar, waardevol en geliefd door Hem.
Dus konden we kapot eerlijk zijn tegen elkaar. Konden alle maskers af. Konden we, zoals de Schotse strijders in de film Braveheart, met onze billen bloot. En dat gebeurde. Elke keer weer. Wanneer er iemand brak. Als er kwetsbaar om hulp geschreeuwd werd. Of wanneer iemand de kracht kreeg om een getuigenis te delen.
En God, ik ben ervan overtuigd dat Hij bij elk van deze momenten aanwezig. Hij liep met ons mee. Ging ons voor, stond om ons heen en volgde ons in elke stap.
Hij genoot van de momenten van aanbidding, van de mooie gesprekken, van de eerlijkheid, van de harten die aan Hem werden gegeven. Hij gaf kracht om elke uitdaging aan te gaan.
Hij luisterde naar elke schreeuw om hulp, hardop of stil, van elke man dit weekend.
Hij gaf wijsheid om te luisteren en de juiste woorden te spreken.
Dat stopte niet in de bus.
God blijft dit doen. Zo is Hij nou eenmaal.
Hij stopt nooit met geven.
Zijn liefde kent geen einde.
Het was ook niet beperkt tot alleen deze groep mannen.
Gods liefde maakt geen verschil.
Gods liefde is niet exclusief.
Niet voorbehouden aan een weekend, een groep mannen of een bepaalde plek.
Zijn genadevolle liefde is er voor iedereen – ook voor jou!
Weet dat je waardevol bent.
Weet dat je kostbaar bent.
Weet je geliefd.
En morgen, dan gaat het leven weer verder. Werk, afspraken, drukte.
Maar dit weekend reist met me mee. In mijn hart.
In de manier waarop ik kijk naar andere mannen, naar mezelf, naar God.
Ik bid dat ik die openheid vasthoud.
Dat ik blijf leven zonder masker.
Dat ik durf te dienen, lief te hebben en eerlijk te zijn.
Want Hij stopt niet met geven.
En ik wil dat ook niet.
Reactie plaatsen
Reacties