Let' go

Tijdens het lopen van een klein rondje door de wijk zie ik een meisje dat haar hondje aan het leren is om naar haar commando’s te luisteren. De hond geeft haar een pootje en krijgt een snoepje. De hond springt op een grote kei en krijgt een snoepje. En zo gaat dat ritueel een aantal keren door. Het ziet er lief uit. Het meisje is er goed in.

Het doet me denken aan wat ik meeneem uit het eerste deel van leertrack ‘Undefended leiderschap’. De eerste 3 sessies zitten erop en ik heb zitten smullen van het eerste boek, “Leiding geven vanuit wie je bent”, van de trilogie van Simon P. Walker die je leest tijdens de leertrack.

De vraag die bij mij in deze eerste sessie vooral is blijven hangen: ‘Hoeveel dingen doe ik en welke keuzes maak ik omdat ik er snoepjes voor krijg?’ om maar even in het voorbeeld van het meisje en de hond te blijven. En waarom ga ik aan voor bepaalde snoepjes?

Die snoepjes kunnen van alles zijn: applaus, letterlijk een snoepje of iets lekkers, aanzien, macht, waardering, geld, mijn gelijk halen en ga maar door. Het zijn stuk voor stuk drijfveren die mij aanzetten om iets te doen of om bepaald gedrag te laten zien. Dat maakt mijn ‘ego'.

Het vormt mijn ego-landschap. Het ego-landschap waar we constant bezig zijn met beschermen, sturen, vergroten of rechtvaardigen van dat ego. Het was een waardevol inzicht om mijn Ego-landschap vorm te geven (zie foto 1 onderaan).

En elke keer dat ik er zelf weer naar kijk, kom ik tot nieuwe inzichten waarmee ik het landschap nog duidelijk vorm wil geven. 

Psalm 91 - in de schaduw van de Almachtige

Afgelopen weekend las ik Psalm 91 en met name vers 1 raakte mij deze keer extra, het kwam binnen, omdat het voor mij de essentie van undefended leven bevat.

“Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste woont,

die zal overnachten in de schaduw van de Almachtige.”

We zijn allemaal druk met onze schaduw: we vinden hem letterlijk te groot of te klein en lopen de sportschool plat, omdat onze schaduw kleiner of juist groter moet. Of vinden we onze schaduw figuurlijk te klein, omdat we vaak niet opgemerkt worden? We voelen ons er niet toe doen. Misschien ben je bang voor je schaduw om wat je met je meedraagt uit het verleden. Ook kan het zo zijn dat het niet jouw schaduw is die je bang maakt, maar juist die van anderen.

Kortom, we zijn er maar druk mee. Onze schaduw. Wie we zijn, wat we bereiken, hoe anderen naar ons kijken. We zijn trots op of kennen schaamte voor onze schaduw. En we komen maar niet van die schaduw af. Hij is er altijd. Of toch niet?

Psalm 91 trof mij extra deze keer, omdat het besef binnenkwam dat wanneer ik ‘in de schaduw van de Almachtige ben', mijn eigen schaduw niet zichtbaar is. Die doet er daar niet toe. Als ik bij Hem ben, bij Jezus, dan is het enige dat telt dat ik daadwerkelijk bij Hem ben. Dat ik daar geliefd, waardevol en kostbaar ben, precies zoals ik ben. Mijn schaduw valt weg in Zijn schaduw.

En daar kan ik pas echt undefended zijn. Omdat ik geen snoepjes meer nodig heb. Er is geen snoepje dat iets kan veranderen aan het feit dat ik kostbaar, waardevol en geliefd ben.

Daar in Zijn schaduw kan ik geld, status, volgers, likes, applaus, aanzien, macht, goedkeuring enzovoorts loslaten, omdat het allemaal in het niet valt bij de liefde van Jezus voor mij zoals ik ben. En dit geldt niet alleen voor mij – het geldt ook voor jou.

Het haalt alle druk weg om groter te lijken, sterker te zijn, meer te bereiken of gezien te worden.

Het is een plek waar je niet meer hoeft te scoren, te verdienen, te overtuigen of indruk te maken.

Een plek waar je mag zijn, in plaats van moet worden.

Komende dagen ga ik mee met 4M – de 4e Musketier op Karakterweekend in Schotland. Een intensieve reis door de bergen – fysieke uitdaging, diepe gesprekken en geestelijke verdieping – in combinatie met een tocht naar binnen. Een volgende stap in het ontdekken wie ik werkelijk ben, wat mij drijft en wat er écht toe doet.

Een volgende stap naar een undefended leven.

Ik kijk ernaar uit en ik kijk ertegenop.

Maar ik weet dat ik niet alleen loop, maar in Zijn schaduw.

Zo wordt het geen test, geen challenge, maar een uitnodiging om met Hem te wandelen.

Ik kijk ernaar uit.

Jullie horen de verhalen!