Tuintje in je hart

“Ik heb een tuintje in mijn hart
Maar alleen voor jou
In mijn hart alleen voor jou
Ik kan niet zonder jou, misschien jij wel (echt niet hoor)”
Damaru en Jan Smit

Afgelopen weken was het de tijd dat veel grote organisaties hun jaarcijfers presenteerden. De financiële beurzen wachten elk jaar weer gespannen af, hopend op goede cijfers. En als het tegenvalt, dan gaan de beurskoersen direct hard naar beneden. Want je bent maar zo goed als je laatste kwartaal, of jaar. In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst. Angst regeert.

En dat geldt niet alleen voor bedrijven. Ook in onze persoonlijke levens komen we angst tegen en zijn we vaak zo goed als ons laatste succes. Ook op de Olympische Spelen heb ik dat een aantal keren gezien en gehoord. De resultaten uit het verleden worden bijna vergeten. Nu ben je slecht en niet in vorm.

We leven in een wereld die vaak onveilig is voor ons. Dat kan best angstig maken. Angst omdat we alles uit dit leven moeten halen wat er in zit. Soms zelfs koste wat het kost. Angst omdat we ons bedreigd voelen of omdat we hele slechte ervaringen hebben met beschadigd vertrouwen.

Angst kan egoïstisch maken. Angst kan jaloers maken. Angst kan leiden tot verdedigend gedrag of tot haat tegen wie ons bedreigen. En zo kunnen we nog even doorgaan. Angst zou best wel eens de bron kunnen zijn van heel veel van de onrust in de wereld.

Autofagie

We leven in deze periode in de 40 dagen tijd voor Pasen; een periode voor christenen vol van bidden en vasten. Een bezinning in de periode voorafgaand aan Pasen.

Vasten is voor een bepaalde periode stoppen of minderen met eten of drinken. Moderne manieren van vasten kunnen bijvoorbeeld zijn 40 dagen geen alcohol drinken, geen vlees eten, of geen Social Media gebruiken.

Gisteren kwam ik een bericht tegen over de Japanse bioloog Yoshinori Ohsumi, winnaar van een Nobel-prijs. Hij ontdekte namelijk hoe het lichaam zichzelf gaat herstellen op het moment dat het geen voedsel meer krijgt. Dat heet ‘autofagie’. Het lichaam treedt in een krachtige auto-repair mode. Het begint schadelijke en beschadigde cellen op te ruimen en gebruikt die om nieuwe gezondere cellen te bouwen. En de effecten zij fascinerend. Het vertraagt het proces van ouder worden, verbetert immuniteit, gaat ontstekingen tegen enzovoorts.

Wauw – voor mij zijn dit soort ontdekkingen altijd tekenen dat er een groot Architect achter de schepping zit. Hoe bijzonder is dit.

Zou dit dan ook zo werken bij de alternatieve vormen van vasten? Dat onze geest zich herstelt wanneer we ons even terug trekken uit die onveilige wereld?

Een tuintje in je hart

Op dit moment volg ik de leertrack ‘Undefended leiderschap’; een Leiderschapstrainingen die je leren leiden vanuit vertrouwen en vrijheid. In de eerste fase hiervan werd ik getroffen door een uitleg van Simon P. Walker over Genesis 3.

Hij beschrijft daar het verhaal van de mens, Adam en Eva, net nadat zijn God aan de kant hebben gezet en voor zichzelf gekozen hebben (de kerkelijk term hiervoor is ‘zondeval’). De mens is zich bewust van wat ze gedaan hebben. Dan komt God ze opzoeken in het paradijs.

De mens verstopt zich. Uit angst. Pure angst.

Het paradijs – de tuin van Eden. De plek waar God naar de mens toe komt. Naar het ontwerp van de grote Architect, de Schepper, is elk mensen geboren met zo’n paradijselijke tuin in zich. 

Soms is het misschien alleen diep weg gestopt. Is er een muur omheen gebouwd. Zit er een dikke laag stof op. Of hebben andere het zo voor jou beschadigd dat je het niet meer weet te vinden.

Maar het is er, dat weet ik zeker. En het is niet zomaar een tuintje. Nee, het is een paradijselijke tuin. Een tuin waarin God jou wil ontmoeten.

Veel mensen kennen dat gevoel wel dat er ‘iets’ is.

Ik geloof dat precies dit gevoel, God is die diep in jou, ergens in dat tuintje in je hart, jou roept.

"Mens, waar ben je? Ik hou van je."

Wanneer we dat tuintje, die plek, opzoeken, vasten we van de onveilige wereld.

We onthouden ons even van alles wat de wereld ons brengt.

Stil, we worden stil.

En God is daar al.

Ik geloof dat in die stilte ‘autofagie’ plaats vindt.

Dat daar herstel te vinden is.

En alleen daar.

Want je bent niet zo goed als je laatste succes. 

Gelukkig niet - je bent zoveel meer.

Hoor je Hem al zingen:

Ik heb een tuintje in jouw hart
Dat is alleen voor Mij
In jouw hart alleen voor Mij
En Ik kan niet zonder jou

Want God is een God die volledig voor jou is.

Hij is veilig, betrouwbaar en beschikbaar.

En Hij komt naar je toe in Jezus.

Daar staan we in de 40 dagen tijd bij stil.

Bij Jezus, die elke bron van angst teniet heeft gedaan.