Je kent de blockbusters die gaan over het eind der tijden vast ook wel; ‘The Day After Tomorrow’, Leave the World Behind’ of Armageddon’ bijvoorbeeld.
Niet echt realistich. Of toch wel? Afgelopen week stond namelijk in de krant ineens iets over een Doomsday-klok.
Politieke spanningen, groeiend agressief en nationalistisch gedrag, AI en klimaatrisico’s hebben ervoor gezorgd dat een groep vooraanstaande wetenschappers de Doomsday-klok op 85 seconden voor middernacht heeft gezet – een soort ‘5 voor twaalf’, zeg maar. ‘Is het einde der tijden dan echt in zicht?’ vraagt een krant zich af.
Lekker dan. Heb je net Blue Monday overleefd – de dag dat je december-salaris net te vroeg op is en je eerste goede voornemens al mislukt zijn – krijg je afgelopen week dit bericht over je heen. ‘De wereld is dichter bij haar vernietiging dan ooit tevoren.’
De zeester
Misschien ken je het filmpje wel. Een klein meisje komt een strand dat vol ligt met aangespoelde zeesterren. Zo ver als je kan kijken ligt het strand er vol mee. Tienduizenden. Op de boulevard staan toeristen, strandgangers en wandelaars te kijken naar het fenomeen.
Maar het kleine meisje niet. Zij loopt het strand op, pakt één zeester op en brengt deze terug naar de zee. En nog een keer, en nog een keer. Vanaf de boulevard roept iemand tegen haar dat het een kansloze missie is en dat het er niet toe doet wat ze aan het doen is. Het kleine meisje kijkt op, heeft een zeester in haar hand, en zegt: “Maar ik denk dat het er voor deze zeester wel toe doet!”
Als je kijkt naar de berichten die de wetenschappers het besluit hebben doen nemen om de Doomsday-klok te verzetten, dan kan je best wel eens denken dat het allemaal dingen zijn die ver buiten jouw invloedsfeer liggen. Hoeveel kan jij doen aan het echt stoppen van oorlogen en het kalmeren van politieke spanningen onder wereldleiders?
Niet iedereen van ons kan invloed uitoefenen op wereldleiders inderdaad en we kunnen ook niet allemaal wereldvrede brengen (wie wel trouwens?).
Misschien kan je het wat kleiner maken en beginnen op een plek waar jij wel invloed hebt. Wat is jouw zeester?
Dat begint er denk ik mee dat we onszelf niet op de eerste plaats zetten. Ons zelf niet belangrijker achten dan de ander. Hoe vaak is dat niet de echte oorzaak van ellende, ruzie, boosheid, frustratie?
Wanneer we het belangrijker vinden om direct op een appje te reageren of om perse nog meer filmpjes op onze telefoons te kijken terwijl we deelnemen aan het verkeer en daarmee een ander in gevaar brengen. Jouw behoefte is kennelijk belangrijker dan de veiligheid van de ander.
Of wanneer we per se dat nieuwe jurkje of shirtje voor een paar euro bij de Shein moeten bestellen, terwijl je kast al uitpuilt. Kennelijk is jouw behoefte belangrijker dan die van de kind- en dwangarbeiders in het productieproces.
We kunnen allemaal best een voorbeeld bedenken waarin we kiezen voor “Make I Great Again” in plaats van “Make You Great Again”.
Smoesje voor de ander
Het werkt ook de andere kant op – gunstig oordelen. Smoesjes verzinnen voor de ander.
Zo zat ik gisteren op het vliegveld te wachten tot we konden boarden. Ding-dong; een mededeling dat het vliegtuig erg vol zat. Gevolgd door een oproep voor vrijwilligers die hun koffer, die nog net met de handbagage mee zou mogen, op zouden willen geven om toch onder in het ruim te gaan. Zelf had ik geen bagage bij me, maar het viel me op dat niemand reageerde. Want dit betekent waarschijnlijk dat je bij aankomst op Schiphol extra lang moet wachten tot je bagage eindelijk op de lopende band verschijnt. Dat kost je zeker tien minuten.
Direct gingen mijn ogen langs de zakenmannen en -vrouwen, die hun koffer bij zich hielden. Een oordeel kwam opborrelen. Dat wilde ik niet, dus ik begon smoesjes voor ze te verzinnen; al deze mannen en vrouwen zullen wel een hele goede reden hebben (vrouw aan het bevallen, ziek kind thuis, ander spoedgeval) om op Schiphol niet te kunnen wachten op hun bagage.
Dit kan je natuurlijk ook toepassen op die automobilist die helemaal tot het einde van de invoegstrook doorrijdt om hem er dan tussen te drukken. Of op het voetbalveld naar die ouder die zijn frustratie net iets te teleurgesteld afreageert op de scheids na de verloren wedstrijd van zijn 7-jarige peuter. Wat als die automobilist of die ouder er een hele begrijpelijke reden voor heeft?
Zou de wereld niet een stukje mooier worden wanneer we elke dag een keertje handelen vanuit het 'Make You Great Again" principe? Ook als het voelt alsof we een zeester terug naar zee brengen.
Zou de wereld niet een stukje mooier worden wanneer we elke dag een keer een smoesje verzinnen voor het gedrag van een ander in plaats van een oordeel?
Zou de Doomsday-klok dan misschien weer een stukje teruggedraaid worden in plaats van vooruit?
Ik ga het in ieder geval proberen – met vallen en opstaan – dus ik hoop dat je een smoesje voor me kan verzinnen wanneer het me niet lukt.
Ga jij de uitdaging aan om die ene zeester terug naar zee te brengen en een verschil te maken?
Reactie plaatsen
Reacties