Afgelopen 1e kerstdag mocht ik een overdenking houden tijden de kerstdienst van onze gemeente. Dit was voor mij de eerste keer, best spannend dus. Zeker omdat het verhaal van kerst al best een bekend verhaal is en er vele kerstpreken zijn en nog steeds worden gehouden. Tijdens de voorbereiding zei iemand dat predikanten vaak iets unieks willen toevoegen aan hun preek en een ander bemoedigde mij door te vertellen dat hij de 'kerstpreek' altijd de moeilijkste vond, niet wetend dat ik net begonnen was met mijn allereerste ooit. Daar zat ik dan met mijn plannen en voornemens om een mooie overdenking te schrijven. Gelukkig kwam het goed (geloof ik).
Het duurt gelukkig nog even totdat het 20 januari is. Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar waarop de meeste goede voornemens al blijken te zijn gesneuveld. Misschien heb jij hele mooie plannen en goede voornemens voor 2026 - ik hoop in ieder geval dat je ze mag halen en wens je al het goede toe voor 2026!
Goede voornemens, wat als we daar gewoon mee zouden stoppen. Niet omdat ze niet haalbaar zijn of niet goed, maar omdat ze niet nodig zijn. Omdat het niet afhangt van onze plannen en acties.
God First
Vanmorgen las ik een overdenking in 'God zelf ontmoeten' van Nikolaas Sintobin (zowaar had ik een boek van hem gewonnen via Theologie.nl). Centraal stond Openbaring 21:3 - Gods woonplaats is onder de mensen.
Dat vierden we met kerst. Immanuël, God met ons. Het goede nieuws is dat God niet meer is weggegaan. Hij heeft zijn tent onder on opgeslagen en is bij ons.
In mijn overdenking noemde ik kerst Gods Popeye-moment; Popeye die het zat is dat Brutus Olijfje van hem afpakt, uitroept "This is all I can stands, and I can stands no more", een blik spinazie naar binnen gooit en Olijfje terugwint.
Kerst is Gods Popeye-moment. God grijpt in. Hij kan het niet langer aanzien. Hij komt zelf, in Jezus, naar ons toe om ons terug te winnen.
Waarom? Omdat jij en ik waardevol voor Hem zijn, kostbaar, en omdat Hij zoveel van ons houdt (Jesaja 43:4). Omdat Hij jou en mij hét leven in al zijn volheid wil geven (Johannes 10:10).
Alles begint bij die beweging van God naar ons toe. Hij grijpt in. Hij brengt redding. Hij geeft een vrede die wij niet voor mogelijk houden. Het hangt niet af van onze acties, onze daden, al onze pogingen en goede voornemens.
Het begint bij God - Zijn actie naar ons toe. Dat is een geruststellend besef - dat het niet afhankelijk is van jouw actie.
Mijn overdenking sloot ik er mee af dat het goed is om stil bij God te zijn. Je tot Hem keren - dat is wat Hij vraagt. God wil dat jij een keuze voor Hem maakt (je hebt een vrije wil) - dan zal Hij bij je komen wonen. In je hart.
Bij het horen van 'stille tijd', gaan er misschien allerlei reacties door je heen; 'toch een actie van mijn kant dus', of 'stille tijd niks voor mij.' Maar ik denk dat stille tijd niet veel meer van je hoeft te vragen dan een moment op de dag waarop je stil gaat zitten (of wandelen of liggen of...) in het besef dat je waardevol en kostbaar bent voor God, dat Hij het is die zoveel van je houdt dat Hij naar je toe komt. Dat je bij Hem komt precies zoals je bent, met al je gevoelens en verlangens.
Want dat is de mens waar God van houdt.
Jij bent de kostbare en waardevolle mens waar God van houdt.
Een mooi en gezegend 2026 gewenst!
En als je dan toch goede voornemens wilt hebben - wordt maar wat vaker stil bij God.
Reactie plaatsen
Reacties