Een FEARLESS generation van ongeveer 15.000 jongeren kwam gisteren samen in Ahoy op de 50e EO-jongerendag.
God ontmoeten, samen naar de meest liefdevolle en krachtigste boodschap van redding die er is luisteren, samen Gods naam grootmaken, de heilige Geest toelaten, bidden met elkaar, een feestje vieren, elkaar ontmoeten en ga maar door - het was er allemaal en nog veel meer. Een bomvolle dag. Alle eer aan God!
EOJD-katertje
Vanmorgen zit ik thuis met een EOJD-katertje. Want wat was het gaaf!
Geraakt door de 15.000 die Jezus (beter) willen leren kennen.
Geraakt door de toewijding waarmee jongeren aan het worshippen waren. Kijk maar eens!
Geraakt door de jongeren die ik met elkaar zag bidden.
Geraakt door het verlangen om Jezus te volgen dat soms van ze afstraalde.
Geraakt door de eerbied die ik mocht zien. Kijk ook maar eens!
En ook geraakt door de passie van al die vrijwilligers (shout out naar team Eh-El, thanks voor een onvergetelijke dag samen) en de EO-organisatie.
Eli op de EOJD
In een tijd waarin jongeren zoeken naar richting en betekenis, klonk de oproep om een Fearless Generation te zijn: een generatie die niet bang is om te geloven, hoop te houden en zich uit te spreken. Niet leven zonder angst, maar weten dat God groter is dan onze angst.
Tijdens het avondeten raakte ik in gesprek met een paar mede-vrijwilligers uit mijn team. We spraken over de jongeren en hoe we onder de indruk waren van de dag en wat we daar fearless van mogen leren.
Een van hen dacht aan Samuel. De jonge Samuel die in de nacht geroepen wordt door God. Hij herkent de roeping niet en gaat naar Eli, de oudere priester. Eli is niet bang, maar fearless wijst hij Samuel in de richting van God. Om zijn stem te verstaan en zijn roep te antwoorden.
Samuel is de nieuwe generatie. Eli is niet bang om los te laten en Samuel naar voren te schuiven. Hij had ook kunnen zeggen: "Maak me de volgende keer wakker en we gaan samen." Of "Wacht maar Samuel, ik praat wel met God en zal het je daarna uitleggen." Of "laten we even samen zitten, Samuel, dan vertel ik je hoe het werkt en wat je precies wel en niet moet doen."
Niets van dit. Eli geeft Samuel de volle ruimte. Of eigenlijk, Eli geeft God alle ruimte.
Omdenken
Geven wij God dezelfde ruimte?
Geven wij onze 'Samuels' dezelfde ruimte?
Begeleiden wij ze hierin met de vrijheid en Fearlessness van Eli?
Of zijn we bang - bang dat alles wat we zelf opgebouwd hebben en waar we angstvallig aan vasthouden - onze religie - verandert?
Slaan we paaltjes waarbinnen de Geest van de Almachtige Overwinnaar mag werken, zodat voor ons de verandering behapbaar blijft?
Het raakt mij elke keer weer als ik ouderen spreek die een hele duidelijke visie hebben op hoe het geloof eruit moet zien. Over hoe het er in de kerk aan toe zou moeten gaan. Die zich zorgen maken over Gen Alpha in de kerk. Over de kracht en opkomst van influencers.
Maar wanneer je met ze praat over de liefde van Jezus en hun relatie met Hem, over de kracht die uitgaat van zijn redding en het werk van de heilige Geest, dan lijken ze zelf een lauw geloof te hebben dat gefundeerd is op angst.
Laten we vanaf nu een keertje minder bidden voor onze jongeren en eens wat vaker bidden voor de ouderen.
Dat we onze angsten los durven laten en ons door onze jongeren durven laten leiden.
Dat we er voor ze zijn om, net zoals Eli, ze op God te wijzen als ze naar ons toe komen (daar verlangen ze ook naar!).
Dat de Fearless Gen Alpha ons mag voorgaan in een leven vol moed, geloof en vertrouwen.
Zonder angst, vol vertrouwen dat God groter is dan onze angst.
Dat Jezus het is die zijn kerk bouwt.
Ik ben er klaar voor - dus aan alle Gen Alpha's, willen jullie mij hierbij helpen?
Reactie plaatsen
Reacties